Onze medewerkers

Zonder patiënten geen VieCuri. En geen VieCuri zonder de kennis en kracht van onze medewerkers. Zij zijn het kloppend hart van de zorg. Trots delen we de mooie verhalen van enkelen van hen.

Het kloppende hart van de zorg
2_viecuri_jaarverslag... (Copy) 2_viecuri_jaarverslag...
Agnes Boonen
49

Al bijna drie jaar is Agnes Boonen vrijwilliger bij VieCuri Venlo. Ze werkt als gastdame bij Maastro, dat onze kankerpatiënten radiotherapie biedt. “Patiënten die binnenkomen hebben vaak net gehoord dat ze kanker hebben en weten niet wat hun te wachten staat. Ik ontvang deze mensen, bied ze een drankje aan en stel ze op hun gemak. Ook bij vervolgbehandelingen is het belangrijk om er te zijn voor patiënten in deze kwetsbare situatie. Vragen beantwoorden, luisteren als iemand zijn of haar hart wil luchten. Kleine dingen die van grote invloed zijn op het totaalplaatje van het behandelproces.” De waardering voor het werk van Agnes en haar collega’s is groot. Mensen bedanken de vrijwilligers meermaals en Maastro ontvangt regelmatig kaartjes. “Een tijd geleden stond er een jonge patiënt onder behandeling die altijd met zijn vader naar Maastro kwam. Ik kwam de vader enkele maanden later toevallig tegen in de supermarkt. Hij gaf aan dat het -gelukkig - weer goed ging met zijn zoon en vertelde me hoe fijn ze het vonden dat ze altijd zo hartelijk werden ontvangen. Het is prettig om te zien dat onze zorg mensen bij blijft, zelfs al is de behandeling al een tijdje achter de rug. Daar doe je het als vrijwilliger voor.”

“Het is prettig om te zien dat onze zorg mensen bij blijft” 
Gastdames en -heren

Een hartelijk ontvangst, goede raad of een vriendelijk praatje. In de spannende omgeving die een ziekenhuis soms is, kan een klein gebaar bij binnenkomst net genoeg zijn om een patiënt of familielid een gerust en vertrouwd gevoel te geven. Gastdames en -heren spelen hierbij een cruciale rol. Als vrijwilliger in een van onze ontvangstruimtes zijn ze het eerste gezicht dat iemand ziet. Gastdames Agnes Boonen en Annie Grossfeldt vertellen trots over hun vrijwilligerswerk. 

Annie Grossfeldt
“Elke dag ga ik met een voldaan gevoel naar huis” 

Annie Grossfeldt wordt gezien als hét visitekaartje van VieCuri. Als gastdame ontvangt zij al acht jaar patiënten en bezoekers bij binnenkomst in het ziekenhuis. Welkom heten, de weg wijzen, een praatje maken, begeleiden naar de afdelingen of een taxi bellen; het hoort allemaal bij het takenpakket van deze vrijwilliger. Voor de patiënten is het erg fijn als ze snel worden geholpen en de receptiemedewerkers zijn blij met wat extra ondersteuning. Annie en haar collega-gastdames vervullen een belangrijke rol in het ziekenhuis. De bescheiden Annie ziet dat zelf anders. “Ik ben een zorgend type en wil graag iets voor mijn medemens betekenen. Ik vind mijn werk leuk, doe het graag en ontvang veel waardering van patiënten en bezoekers. Elke dag ga ik met een voldaan gevoel naar huis en dat zou ik voor geen goud willen missen!”

54
Intensivist - Jannet Mehagnoul

Overal in de wereld maakten het virus en de ravage die het kan aanrichten, diepe indruk. “Dat machteloze van de patiënten. De uitputting. Je weet het, je hebt het gehoord”, zegt intensivist Jannet Mehagnoul. “Maar dan heb je de eerste patiënt in je handen, in je vingers, en dan zie je wat het virus kan aanrichten. Dat is indrukwekkend.” Normaal is de sfeer op de IC al indrukwekkend: patiënten zitten vast aan allemaal ingewikkelde apparaten, die piepen en zoemen. Maar in het geval van corona was de IC nog onwezenlijker. In VieCuri was de recovery-ruimte omgebouwd tot IC. Daar lagen acht zieken, doodstil, op de buik, alleen een laken eroverheen. De enige geluiden kwamen van de apparaten. “Normaal is het beeld op de IC afwisselend,” zegt Jannet Mehagnoul. “Er liggen mensen in slaap, maar ook patiënten die wakker zijn, aan het herstellen van een operatie. Nu was het een bijna surrealistische gewaarwording.”

“Het was het een bijna surrealistische gewaarwording.”

Medewerkers op de IC

De intensive care (IC), waarschijnlijk de meest besproken ziekenhuisafdeling van het afgelopen jaar. De plek waar de meest zieke coronapatiënten terechtkomen en waar ze de liefdevolle zorg van onze medewerkers ontvangen. Normaal hebben we twee IC-afdelingen, met in totaal zestien bedden. Tijdens de verschillende coronapieken zijn we opgeschaald naar vier afdelingen met tweeëndertig bedden. Met man en macht wordt er gewerkt om de extra IC-patiënten de best mogelijke zorg te bieden.

Jannet Mehagnoul en Maudie Mandemaker werken op de intensive care bij VieCuri. Jannet als intensivist, Maudie als verpleegkundige. Hun afdeling wordt schoon gemaakt door Simone Lamers en haar collega’s van de schoonmaak. Frank Terpoorten en zijn team zijn verantwoordelijk voor het technische onderhoud. Het afgelopen jaar zijn de werkomgeving en het takenpakket van deze medewerkers drastisch veranderd. Vanuit de maatschappij is er veel respect voor medewerkers in de zorg, terwijl onze medewerkers aangeven dat ze ‘gewoon hun werk doen’. Onderling praat het IC-personeel veel met elkaar over de situatie, maar wat doet corona met de mens achter de zorgverlener?

Verpleegkundige - Maudie Mandemakers
“Mentaal vind ik deze crisis ontzettend moeilijk” 

Nerveus op weg naar het werk, bang voor wat je vandaag weer aantreft. Voor Maudie Mandemakers is dit sinds de corona-uitbraak in maart 2020 de dagelijkse praktijk. Als verpleegkundige op de IC bij VieCuri staat ze in de spreekwoordelijke ‘frontlinie’. “Ik werk inmiddels zeven jaar op de IC, maar de impact van het coronavirus is heftig. We zetten onze schouders eronder en niemand klaagt, maar soms lijkt het toch of we in een nare droom terecht zijn gekomen. Ik verwachtte dat de lange werkdagen fysiek zwaar zouden zijn, maar de tijd vliegt als je bezig bent. Mentaal vind ik deze crisis echter ontzettend moeilijk. Als zorgmedewerker ben je opgeleid om mensen te helpen, ze een veilig gevoel te geven. Dat kan nu niet altijd. Het raakt me enorm dat patiënten alleen zijn. We proberen ze gerust te stellen en luisteren bijvoorbeeld ook weleens muziek samen, maar wij kunnen nooit het warme gevoel van een familielid vervangen.”  

24

Teamleider schoonmaak - Simone Lamers

“Deze periode heeft enorm veel indruk op me gemaakt”

Simone Lamers is sinds kort teamleider schoonmaak bij VieCuri. Tijdens de eerste lockdown werkte ze op de IC als schoonmaakster. Corona begon voor Simone net zoals voor veel anderen met tv-beelden van China. “De ‘ver-van-mijn-bed-show’ werd helaas ook hier snel genoeg de harde werkelijkheid: de ene na de andere ernstig zieke patiënt werd binnengebracht. Als medewerkers kregen we beschermende kleding, schoonmaken werd lopendebandwerk en we moesten ineens nachtdiensten gaan draaien. Ik wilde vanwege de besmettingsrisico’s mijn eigen ouders niet meer zien, maar het meest schrijnende vond ik de angst bij de patiënten die binnenkwamen en de radeloosheid bij familie die hun geliefden achterlieten.” Daar staan mensen vaak niet bij stil; ook de schoonmakers van VieCuri hebben dagelijks te maken met de emoties van onze patiënten. “Met wat oogcontact, een schouderklopje of bemoedigende woorden probeerden we patiënten en familie sterkte te wensen, maar ik werd er zelf ook stil van. Deze periode heeft enorm veel indruk op me gemaakt.”

35

Frank werkt al achtentwintig jaar bij VieCuri, waarvan ruim vijftien jaar bij de Medisch Instrumentele Dienst (MID). Normaal gesproken verzorgen hij en zijn collega’s technisch onderhoud en lossen ze storingen op. Frank kent de op de IC als zijn broekzak, maar kwam het afgelopen jaar door corona toch voor enorme uitdagingen te staan. “Door het coronavirus waren er op korte termijn extra intensive care plekken nodig. We inventariseerden welke ruimtes geschikt waren en welke materialen en apparatuur er in huis waren. Een IC-plek bestaat niet alleen uit een beademingsapparaat, maar bijvoorbeeld ook uit monitors en infuuspompen. En omdat op dit moment de vraag groter is dan het aanbod, behoort iets nieuws bestellen niet zomaar tot de mogelijkheden. Daarnaast mogen verpleegkundigen pas met een apparaat werken als ze er training voor hebben gehad, dus ook dat hebben we meegenomen in onze aanpak. Uiteindelijk is het gelukt om binnen vijf dagen zestien nieuwe IC-plekken ‘up and running’ te krijgen. Het geeft veel voldoening om op deze manier mijn steentje bij te dragen aan de crisis!”

“Het geeft voldoening om op deze manier mijn steentje bij te dragen” 
Medewerker Medisch Instrumentele Dienst - Frank Terpoorten

Psychische hulp voor zorgverleners in coronatijd

“Frustratie, vermoeidheid en onzekerheid zijn normaal in zo’n uitzonderlijke situatie”

Zorgverleners die gedurende de coronatijd op de IC werken, ervaren hoge werkdruk. Niet alleen de lange dagen en het zware werk, maar ook de emoties en heftige situaties vragen veel van de medewerkers. “Toen de crisis begon hebben we in samenwerking met de GGZ meteen psychische hulp aangeboden”, vertelt Esther Castermans, klinisch psycholoog bij VieCuri. “Ervaring met een vergelijkbare situatie hadden we echter niet. Met ondersteuning van Defensie en Artsen Zonder Grenzen stelden we een pakket aan hulpmiddelen samen. Zo is er een buddy-systeem opgericht, waarbij twee medewerkers elkaar in de gaten houden. Ook zijn er inloopspreekuren en is er een speciaal telefoonnummer dat mensen kunnen bellen voor een luisterend oor. Verder zijn de psychologen dagelijks aanwezig op de IC om het gesprek met zorgverleners aan te gaan. Wij proberen de lange termijneffecten van langdurige blootstelling aan stress preventief aan te pakken en mensen uit te leggen dat gevoelens als frustratie, vermoeidheid en onzekerheid normaal zijn in zo’n uitzonderlijke situatie. Ook begeleiden we medewerkers met vragen over hun privésituatie, want voor het thuisfront is er natuurlijk net zo veel veranderd.”

Mark van de Weijer 
"Dit is pas het begin. Wanneer het einde komt, dat weet niemand."

Mark van de Weijer werkt op de spoedeisende hulp. Hij werd in maart 2020 geïnterviewd en hield toen zijn hart vast voor wat er ging komen. 

“We zijn de afdeling als een gek aan het ombouwen. We moeten deze week Italiaanse praktijken in Nederland zien te voorkomen. Mensen draaien extra en langere diensten ter voorbereiding op de hoos van patiënten die we verwachten. 

Ik ben normaal teamleider op de afdeling acute opname. Vanwege de uitbraak van corona draai ik sinds afgelopen week mee op de spoedeisende hulp. Onze capaciteit is verdubbeld van 12 naar 24 bedden. Op de intensive care hetzelfde verhaal. En daar moet ook nog plek zijn voor iemand die op een zebrapad omver wordt gereden.

Ik werk inmiddels 29 jaar in dit ziekenhuis. Ik heb twee keer meegemaakt dat het ziekenhuis letterlijk onder water stond, in 1993 en 1995 omdat de Maas buiten zijn oevers trad. Dat waren behoorlijke calamiteiten. Maar wat we nu aan het doen zijn heb ik nog nooit meegemaakt. Dit is pas het begin. Wanneer het einde komt, dat weet niemand.”

9
40
19
Onze medewerkers
Het kloppende hart van de zorg

Zonder patiënten geen VieCuri. En geen VieCuri zonder de kennis en kracht van onze medewerkers. Zij zijn het kloppend hart van de zorg. Trots delen we de mooie verhalen van enkelen van hen.

Mark van de Weijer 
"Dit is pas het begin. Wanneer het einde komt, dat weet niemand."

Mark van de Weijer werkt op de spoedeisende hulp. Hij werd in maart 2020 geïnterviewd en hield toen zijn hart vast voor wat er ging komen. 

“We zijn de afdeling als een gek aan het ombouwen. We moeten deze week Italiaanse praktijken in Nederland zien te voorkomen. Mensen draaien extra en langere diensten ter voorbereiding op de hoos van patiënten die we verwachten. 

Ik ben normaal teamleider op de afdeling acute opname. Vanwege de uitbraak van corona draai ik sinds afgelopen week mee op de spoedeisende hulp. Onze capaciteit is verdubbeld van 12 naar 24 bedden. Op de intensive care hetzelfde verhaal. En daar moet ook nog plek zijn voor iemand die op een zebrapad omver wordt gereden.

Ik werk inmiddels 29 jaar in dit ziekenhuis. Ik heb twee keer meegemaakt dat het ziekenhuis letterlijk onder water stond, in 1993 en 1995 omdat de Maas buiten zijn oevers trad. Dat waren behoorlijke calamiteiten. Maar wat we nu aan het doen zijn heb ik nog nooit meegemaakt. Dit is pas het begin. Wanneer het einde komt, dat weet niemand.”

9

Medewerkers op de IC

De intensive care (IC), waarschijnlijk de meest besproken ziekenhuisafdeling van het afgelopen jaar. De plek waar de meest zieke coronapatiënten terechtkomen en waar ze de liefdevolle zorg van onze medewerkers ontvangen. Normaal hebben we twee IC-afdelingen, met in totaal zestien bedden. Tijdens de verschillende coronapieken zijn we opgeschaald naar vier afdelingen met tweeëndertig bedden. Met man en macht wordt er gewerkt om de extra IC-patiënten de best mogelijke zorg te bieden.

Jannet Mehagnoul en Maudie Mandemaker werken op de intensive care bij VieCuri. Jannet als intensivist, Maudie als verpleegkundige. Hun afdeling wordt schoon gemaakt door Simone Lamers en haar collega’s van de schoonmaak. Frank Terpoorten en zijn team zijn verantwoordelijk voor het technische onderhoud. Het afgelopen jaar zijn de werkomgeving en het takenpakket van deze medewerkers drastisch veranderd. Vanuit de maatschappij is er veel respect voor medewerkers in de zorg, terwijl onze medewerkers aangeven dat ze ‘gewoon hun werk doen’. Onderling praat het IC-personeel veel met elkaar over de situatie, maar wat doet corona met de mens achter de zorgverlener?

Intensivist - Jannet Mehagnoul

“Het was het een bijna surrealistische gewaarwording.”

Overal in de wereld maakten het virus en de ravage die het kan aanrichten, diepe indruk. “Dat machteloze van de patiënten. De uitputting. Je weet het, je hebt het gehoord”, zegt intensivist Jannet Mehagnoul. “Maar dan heb je de eerste patiënt in je handen, in je vingers, en dan zie je wat het virus kan aanrichten. Dat is indrukwekkend.” Normaal is de sfeer op de IC al indrukwekkend: patiënten zitten vast aan allemaal ingewikkelde apparaten, die piepen en zoemen. Maar in het geval van corona was de IC nog onwezenlijker. In VieCuri was de recovery-ruimte omgebouwd tot IC. Daar lagen acht zieken, doodstil, op de buik, alleen een laken eroverheen. De enige geluiden kwamen van de apparaten. “Normaal is het beeld op de IC afwisselend,” zegt Jannet Mehagnoul. “Er liggen mensen in slaap, maar ook patiënten die wakker zijn, aan het herstellen van een operatie. Nu was het een bijna surrealistische gewaarwording.”

19
Verpleegkundige - Maudie Mandemakers
“Mentaal vind ik deze crisis ontzettend moeilijk” 

Nerveus op weg naar het werk, bang voor wat je vandaag weer aantreft. Voor Maudie Mandemakers is dit sinds de corona-uitbraak in maart 2020 de dagelijkse praktijk. Als verpleegkundige op de IC bij VieCuri staat ze in de spreekwoordelijke ‘frontlinie’. “Ik werk inmiddels zeven jaar op de IC, maar de impact van het coronavirus is heftig. We zetten onze schouders eronder en niemand klaagt, maar soms lijkt het toch of we in een nare droom terecht zijn gekomen. Ik verwachtte dat de lange werkdagen fysiek zwaar zouden zijn, maar de tijd vliegt als je bezig bent. Mentaal vind ik deze crisis echter ontzettend moeilijk. Als zorgmedewerker ben je opgeleid om mensen te helpen, ze een veilig gevoel te geven. Dat kan nu niet altijd. Het raakt me enorm dat patiënten alleen zijn. We proberen ze gerust te stellen en luisteren bijvoorbeeld ook weleens muziek samen, maar wij kunnen nooit het warme gevoel van een familielid vervangen.”  

24

Teamleider schoonmaak - Simone Lamers

“Deze periode heeft enorm veel indruk op me gemaakt”

Simone Lamers is sinds kort teamleider schoonmaak bij VieCuri. Tijdens de eerste lockdown werkte ze op de IC als schoonmaakster. Corona begon voor Simone net zoals voor veel anderen met tv-beelden van China. “De ‘ver-van-mijn-bed-show’ werd helaas ook hier snel genoeg de harde werkelijkheid: de ene na de andere ernstig zieke patiënt werd binnengebracht. Als medewerkers kregen we beschermende kleding, schoonmaken werd lopendebandwerk en we moesten ineens nachtdiensten gaan draaien. Ik wilde vanwege de besmettingsrisico’s mijn eigen ouders niet meer zien, maar het meest schrijnende vond ik de angst bij de patiënten die binnenkwamen en de radeloosheid bij familie die hun geliefden achterlieten.” Daar staan mensen vaak niet bij stil; ook de schoonmakers van VieCuri hebben dagelijks te maken met de emoties van onze patiënten. “Met wat oogcontact, een schouderklopje of bemoedigende woorden probeerden we patiënten en familie sterkte te wensen, maar ik werd er zelf ook stil van. Deze periode heeft enorm veel indruk op me gemaakt.”

Medewerker Medisch Instrumentele Dienst - Frank Terpoorten
“Het geeft voldoening om op deze manier mijn steentje bij te dragen” 

Frank werkt al achtentwintig jaar bij VieCuri, waarvan ruim vijftien jaar bij de Medisch Instrumentele Dienst (MID). Normaal gesproken verzorgen hij en zijn collega’s technisch onderhoud en lossen ze storingen op. Frank kent de op de IC als zijn broekzak, maar kwam het afgelopen jaar door corona toch voor enorme uitdagingen te staan. “Door het coronavirus waren er op korte termijn extra intensive care plekken nodig. We inventariseerden welke ruimtes geschikt waren en welke materialen en apparatuur er in huis waren. Een IC-plek bestaat niet alleen uit een beademingsapparaat, maar bijvoorbeeld ook uit monitors en infuuspompen. En omdat op dit moment de vraag groter is dan het aanbod, behoort iets nieuws bestellen niet zomaar tot de mogelijkheden. Daarnaast mogen verpleegkundigen pas met een apparaat werken als ze er training voor hebben gehad, dus ook dat hebben we meegenomen in onze aanpak. Uiteindelijk is het gelukt om binnen vijf dagen zestien nieuwe IC-plekken ‘up and running’ te krijgen. Het geeft veel voldoening om op deze manier mijn steentje bij te dragen aan de crisis!”

35

Psychische hulp voor zorgverleners in coronatijd

“Frustratie, vermoeidheid en onzekerheid zijn normaal in zo’n uitzonderlijke situatie”

Zorgverleners die gedurende de coronatijd op de IC werken, ervaren hoge werkdruk. Niet alleen de lange dagen en het zware werk, maar ook de emoties en heftige situaties vragen veel van de medewerkers. “Toen de crisis begon hebben we in samenwerking met de GGZ meteen psychische hulp aangeboden”, vertelt Esther Castermans, klinisch psycholoog bij VieCuri. “Ervaring met een vergelijkbare situatie hadden we echter niet. Met ondersteuning van Defensie en Artsen Zonder Grenzen stelden we een pakket aan hulpmiddelen samen. Zo is er een buddy-systeem opgericht, waarbij twee medewerkers elkaar in de gaten houden. Ook zijn er inloopspreekuren en is er een speciaal telefoonnummer dat mensen kunnen bellen voor een luisterend oor. Verder zijn de psychologen dagelijks aanwezig op de IC om het gesprek met zorgverleners aan te gaan. Wij proberen de lange termijneffecten van langdurige blootstelling aan stress preventief aan te pakken en mensen uit te leggen dat gevoelens als frustratie, vermoeidheid en onzekerheid normaal zijn in zo’n uitzonderlijke situatie. Ook begeleiden we medewerkers met vragen over hun privésituatie, want voor het thuisfront is er natuurlijk net zo veel veranderd.”

40
Gastdames en -heren

Een hartelijk ontvangst, goede raad of een vriendelijk praatje. In de spannende omgeving die een ziekenhuis soms is, kan een klein gebaar bij binnenkomst net genoeg zijn om een patiënt of familielid een gerust en vertrouwd gevoel te geven. Gastdames en -heren spelen hierbij een cruciale rol. Als vrijwilliger in een van onze ontvangstruimtes zijn ze het eerste gezicht dat iemand ziet. Gastdames Agnes Boonen en Annie Grossfeldt vertellen trots over hun vrijwilligerswerk. 

Agnes Boonen
“Het is prettig om te zien dat onze zorg mensen bij blijft” 

Al bijna drie jaar is Agnes Boonen vrijwilliger bij VieCuri Venlo. Ze werkt als gastdame bij Maastro, dat onze kankerpatiënten radiotherapie biedt. “Patiënten die binnenkomen hebben vaak net gehoord dat ze kanker hebben en weten niet wat hun te wachten staat. Ik ontvang deze mensen, bied ze een drankje aan en stel ze op hun gemak. Ook bij vervolgbehandelingen is het belangrijk om er te zijn voor patiënten in deze kwetsbare situatie. Vragen beantwoorden, luisteren als iemand zijn of haar hart wil luchten. Kleine dingen die van grote invloed zijn op het totaalplaatje van het behandelproces.” De waardering voor het werk van Agnes en haar collega’s is groot. Mensen bedanken de vrijwilligers meermaals en Maastro ontvangt regelmatig kaartjes. “Een tijd geleden stond er een jonge patiënt onder behandeling die altijd met zijn vader naar Maastro kwam. Ik kwam de vader enkele maanden later toevallig tegen in de supermarkt. Hij gaf aan dat het -gelukkig - weer goed ging met zijn zoon en vertelde me hoe fijn ze het vonden dat ze altijd zo hartelijk werden ontvangen. Het is prettig om te zien dat onze zorg mensen bij blijft, zelfs al is de behandeling al een tijdje achter de rug. Daar doe je het als vrijwilliger voor.”

49
Annie Grossfeldt
“Elke dag ga ik met een voldaan gevoel naar huis” 

Annie Grossfeldt wordt gezien als hét visitekaartje van VieCuri. Als gastdame ontvangt zij al acht jaar patiënten en bezoekers bij binnenkomst in het ziekenhuis. Welkom heten, de weg wijzen, een praatje maken, begeleiden naar de afdelingen of een taxi bellen; het hoort allemaal bij het takenpakket van deze vrijwilliger. Voor de patiënten is het erg fijn als ze snel worden geholpen en de receptiemedewerkers zijn blij met wat extra ondersteuning. Annie en haar collega-gastdames vervullen een belangrijke rol in het ziekenhuis. De bescheiden Annie ziet dat zelf anders. “Ik ben een zorgend type en wil graag iets voor mijn medemens betekenen. Ik vind mijn werk leuk, doe het graag en ontvang veel waardering van patiënten en bezoekers. Elke dag ga ik met een voldaan gevoel naar huis en dat zou ik voor geen goud willen missen!”

54
2_viecuri_jaarverslag... (Copy) 2_viecuri_jaarverslag...